Ah, het ging weer even mis met de communicatie vorige week. Ik spaar nog voor de nieuwe auto en rij dus nog steeds mijn ouwe KIA’tje, die me eigenlijk nooit in de steek laat. Alhoewel, de afgelopen maanden wilde hij soms niet meteen starten. Het lampje ‘met-het-autootje-en-het-sleuteltje’ gaat dan niet branden. Ik weet al langere tijd, door navraag en ervaring van andere mensen dat het te maken heeft met een chipje in de sleutel. Slijtage. De chip kan dan niet langer goed ‘communiceren’ met het startsysteem. En vorige week was het dan zover:

Nadat mijn auto een koude, regenachtige nacht en een weekend heeft stilgestaan, werkt mijn autosleutel niet meer mee. Een paar keer aan en uit draaien, wachten op het lampje, opwarmen in de mond: alles tevergeefs. De sleutel én de reservesleutel geven er volledig de brui aan. Dus moet ik nu toch de pechservice bellen. Die is er trouwens binnen een kwartiertje, echt super. De meneer in de overall geeft aan dat het inderdaad de sleutel is. Ondertussen blijkt ook de accu leeggelopen door mijn startpogingen dus hupsakee, nog om tien over vier in de middag naar een dealer. Want alleen de merkdealer zou de sleutel kunnen ‘uitlezen’. Dat is jammer, want mijn eigen garage zit vlakbij en ik ben daar al jaren klant. Nu moet ik een stukje rijden, wat ook weer niet erg is, want de accu kan zo weer goed opladen. Enfin, ik kom om half vijf aan bij de dealer en meld mij bij de balie. Na 3 minuten staat een van de medewerkers op en zegt goedemiddag.

Ik leg de situatie uit en vraag gelijk hoe het nou eigenlijk zit met zo’n sleutel en wat het ‘uitlezen’ inhoudt. De meneer aan de balie zegt dat hij dat niet weet omdat dit een technisch aspect is. Punt. Hij loopt naar achteren, komt terug en gaat weer zitten op zijn bureaustoel. Ik begrijp dat ik even zal moeten wachten. Hoe lang het gaat duren, weet ik niet maar dat hoor of zie ik wel, denk ik. Ondertussen zoek ik een toilet en loop door de showroom om wat glimmende autootjes te bekijken. Een verkoopmeneer komt naar me toe en vraagt of hij kan helpen of dat ik misschien rustig rond wil kijken. Ja, ik kijk even rond, ik ben even in afwachting van het uitlezen van mijn sleutel. Weet u eigenlijk hoe dat zit? “Ja, het is vaak slijtage maar je moet je autosleutel bijvoorbeeld ook nooit samen met je andere sleutels aan één bos doen. Dan raakt de boel geheid verstoord”. Ik bedank hem en loop nog even rond want ik zie geen beweging bij de balie. Het is tien voor vijf. Ik loop terug naar de balie en vraag de baliemeneer of hij weet hoe lang het nog ongeveer gaat duren, een halfuurtje? Langer? Ik krijg geen antwoord. Prompt komt de monteur binnen die mijn auto naar binnen reed. Dus zeg ik tegen hem: “bent u mijn sleutel aan het uitlezen meneer?” in de hoop via hem wat meer duidelijkheid te krijgen. De man kijkt mij schaapachtig aan, zegt niets en begint te mompelen met de baliemeneer. Opeens kijkt de baliemeneer vanachter zijn ‘muurtje’ naar mij op en roept: “Er is meer aan de hand! De ABS-ringen moeten vervangen worden!”.

Aangezien ik technisch een leek ben maar ook niet helemaal achterlijk, kan ik mijn ABS-ringen niet goed relateren aan het sleutelprobleem en vraag dan ook meteen hoe dat zit. Geen antwoord. De monteur verdwijnt weer. Ik wacht. Na 5 minuten krijg ik een factuur voor het uitlezen van de sleutel a € 30 en wordt mij een prijsopgave voor het plaatsen van een nieuwe antennespoel voorgeschoven a € 140. “Dit moet vervangen worden” zegt de baliemeneer. Wederom zonder verdere uitleg, hier moet ik het mee doen.

Mijn tenen, die al een tijdje in een verkrampte stand vertoeven, beginnen nu vervelend branderig te worden, net zoals mijn maag. Het kost mij op dit moment erg veel moeite om vriendelijk te blijven, wat ik tot nu toe wel heb volgehouden. Dus nog maar even doorbijten, het is per slot van rekening al dik namiddag en iedereen is moe. Ik denk na en kijk naar de prijsopgave. “Meneer? Kan ik dit ook bij mijn eigen garage X laten doen in Alkmaar”. Fout! Dat had je nou niet moeten zeggen, zegt de non-verbale houding van ‘het visitekaartje’ van deze garage. “Oh díe garage, ja die ken ik wel, laat X mij maar bellen”. (?) Waarop ik zeg: “Nou ik bel hem zelf wel, wacht ik doe het nu gelijk.” Dus bel ik mijn garage en leg mijn sleutelprobleem uit. De volgende dag moet ik namelijk naar Purmerend. Als ik volgende ochtend niet zou kunnen wegrijden, dan kan ik misschien nog een vervangende auto van mijn garage meekrijgen. Ik vraag de baliemeneer om de prijsopgaaf nog even te laten zien maar dat weigert hij. “Wilt u mijn garageman dan nog even zelf spreken, dat wilde u toch?” Een nee-schuddend hoofd geeft aan dat dit er niet in zit en ook weigert de baliemeneer halsstarrig om mij de prijsopgave nogmaals te tonen zodat ik het zelf kan voorleggen bij mijn garageman.

Ondertussen ben ik meneers houding toch wel een beetje zat en vraag waarom hij nou zo moeilijk doet. Geen antwoord. Ik voel mij lichtelijk onbeschoft behandeld maar laat het verder voor wat het is. Nukkig heeft hij zich omgedraaid. Aan deze klant valt toch niets te verdienen toch? Zijn vrouwelijke collega komt de factuur voor het uitlezen met mij afrekenen. Daar is hij namelijk niet meer toe in staat. “U mag blij zijn dat u gelijk geholpen werd”, zegt ze venijnig. “Geholpen? Nou dat gevoel heb ik totaal niet” zeg ik. “Maar evengoed bedankt hoor”.

Ik weet niet hoe snel ik uit deze NO-GO zone vandaan moet komen, dus ik laat mijn nog warme koffie eenzaam achter op de balie. Als ie nou maar meteen start…

—————————————————————-

Zoek jij ook wel eens naar de juiste sleutel in de communicatie met een ander? Ik kom er graag met je over in gesprek, mail naar madeleine@bewustzijnincommunicatie of bel naar 06-44 076 187 voor een afspraak.

 

Print Friendly, PDF & Email